Asi Dizeler

  KAYBOLAN ŞARKILAR Ayakkabıları boyundan büyük, gölgesi boyundan kısa, güneşten önce uyanmıştı. Bedeninden büyüktü elbise, küçüktü boğazına lokmalar. Koridorda asılı kalan sesler cıvata sesine döndü. Tebeşir tozu harçlara karıştı. Bir tel koptu içinden, makine seslerine karıştı, nakarat orada eksildi. Avuçlarına sıkıştı dünya, bir nohut kadar. Yılların izi yüzünde eksildi. Sabah uykuları yerinden söküldü, oyunlar yarıda kaldı. Rüzgâr bildiği ezgiyi şaşırdı, hiçbir şarkı tamamına varamadı.                      Asiye Yaşargün 

 Belçika’da yayımlanan uluslararası çok dilli ATUNIS dergisinin bu sayısında, “Çocukluğumun Ayak İzleri” adlı şiirime yer veren sevgili şair ve editör Agron Shele’ye gönülden teşekkür ediyorum. Selam ve sevgiler. ÇOCUKLUĞUMUN AYAK İZLERİ  Çocukluğumun ayak izlerini aradım puslu bir pencere camında Gözlerim usul usul dolaştı merdivenlerinden yuvarlanıp düştüğüm o eski evimizi Ne kuşların cıvıltısı değdi kulağıma ne kuzuların ince sesi çoban köpeğimiz duman yoktu ne kedilerin sokulgan miyavı ne avluda birbirine karışan çocuk gülüşleri Babamın güzel kızlarım deyişi bir rüzgâr gibi geçti içimden ne taze ekmek kokusu kalmıştı ne dumanı tüten ocak Anamın yağ tenekelerine dizdiği renk renk kasımpatıları çoktan yok olmuştu zamanın avuçlarında Kapı önündeki değirmen susmuş zeytin ağacı çekmiş gölgesini yerine beton büyümüş sessiz ve soğuk Tarlalarda yeşil yeşil ekinler yok okulum bir moloz yığınına dönmüş çocuk sesleri susmuş Zaman yavaşça silmiş izleri bir dozer gibi bir sızı gibi geç...

  ...Dağ yolları karda kışta düzüldü Nice yürek hasret ile ezildi Düğümlerim sabır ile çözüldü Sözleri var bizim söze benzemez... AsiyeYaşargün