Asi Dizeler

  Hava cehennem gibi sıcak, Kar diz boyu, yetmiyor soğutmaya havayı. Çığlıklar arşa yükseliyor, Ama kimse duymuyor seslerini. Odalar ölüm çığlığında, Alevler suya küskün bir öfkeyle. Ve kalpler... Kurumuş, esir düşmüş paranın soğuk ellerine. Hep Para, Hep Para Kül olmuş vicdanlar arasında, Bir çocuğun çığlığı yükselir hâlâ, "Anne, kurtar beni!" der, Ama yoktur bir el uzatan, çünkü… Hep para, hep para, Alevlerin içinde yankılanan bu. İnsan canı, bir rakamın ötesine geçmez, Kimin umurunda, bu sessizlik kimseyi sarsmaz. Hep Para, Hep Para Alevler yükseliyor, gökyüzü karanlık, Hangi canın bedeli bu sıcaklık? Hep para, hep para, İnsanlık çoktan kül oldu bu yangında. Denetimsiz ellerde kayboldu umutlar !.. 24 Ocak 2024 AsiyeYaşargün 

  Gözlerin tenimde dantel dokur, Her ilmekte yüreğime sevda okur. Hasretin girdap gibi sarar bedenimi, Şarabi dudaklar düşlere sürükler beni. İlmekler kıvır kıvır burar ruhumu, Geceler sır gibi saklar hüznümü. Güzelim, ışığınla savur korkumu, Özlemin kör düğüm olur yürekte. Saçlarının gölgesi düşer hayale, Sonsuz bir boşluk savurur sesini. Kulaklarıma işler hasretin izi, Yokluğun yankılanır her köşede. Çeke çeke bitmez oldu bu çilem, Al beni düşlerine, ör beni sevginle. Saçlarının örgüsü rüzgârda savrulunca, Dantel dantel işlenir yokluğun tenime. 11 Ocak 2025 AsiyeYaşargün 

  Yıl ardını arkasını topladı, gidiyor, Gitme, dur demeyeceğim artık. Ne önemi var gitme dememin? Bir ayağı kapıda, gitti gidiyor. Ne çok söz söylemek istedik, Ne çok şey bekledik. Aylara, günlere umut ektik; Her geçen gün umutlarımızı silip süpürdü. Bu yıl neler götürdü bizden, kim bilir? Kaç tutam beyaz saç, kaç parça kanayan yürek bıraktı ardında? Üzüntüler, mutsuzluklar, hastalıklar sardı dört bir yanımızı. Savaşlar durmadı, yoksulluk bir çığ gibi büyüdü; Pahalılık yağmur gibi yağdı, umutları sel aldı. Kadınların, bebeklerin öldürülmesi son bulmadı. Hayvanların, ormanların, ağaçların katliamı durmadı. Adalet hâlâ suskun, vicdan kör kuyuda. Çıkamadı, sustu, kayboldu. Hiçbir yara kapanmadı; acılar yerli yerinde durdu. Git ve bu yeni yılı insanlık için Umudun, özgürlüğün, barışın yılı yap. Birlikte ayağa kalkalım, Kadınlara güç, çocuklara umut verelim. Çiçekler dikelim, yeşile boyayalım. Bu yıl bizlerin yılı olsun! Her birimizin yüreğinde eşitlik, Vicdan ve adalet yankılansın. Zor...

  Çiçeklerden almışlar adlarını: Nergis, Gül, Yonca, Lale... Yasemin... Ne de güzel kokar bizim kadınlarımız. Nergis gibi narin, gül gibi zarif, Yonca gibi umut dolu, lale gibi asil... Ve yasemin gibi, kokularıyla Hayatı güzelleştirir bizim kadınlarımız. Asiye Yaşargün  foto alıntıdır 

Gece ıssız, Yıldızlar saklanmış, Zaman durmuş sanki. Sessizlikte yankılanan kendi sesim, Geçmişin izlerini ararım gözlerimde. Her hatıra, sönmeyen bir yıldız gibi, Parlayıp kaybolur, acımı körükler. Ben acı içinde, Sen gecende bahtiyar. Her gece bir ses böler uykumu, Yüreğimde bir acı... Gel dese yine bana geri. Kim görebilir acılarımı? İmamın sesi ağıt yakıyor sanki. Tan yeri ağardı, ağaracak... Gece bitmek bilmiyor. Saatler durmuş gibi, Bekleyişim ebedi. Gecenin sessizliği fısıldar korkuyu, Ama içimdeki ses umutla çağırır sabahı. Bu nasıl bir kara gece? Benden başka herkes uykuda, Sis çökmüş dağlar gibi, Yüreğimdeki ağırlık. Gözlerim uzaklarda, Ufuk çizgisine sabitlenmiş, İlk ışığın dokunmasını beklerim, Sanki her şeyin cevabı onda gizliymiş gibi. Güneşi bekliyorum, Işığını dağıttığında, Belki dağılır tüm karanlık. Bu gecede uyku yok gözlerimde. Güneş umut olur sızlayan yüreğime. 19 Kasım 2024 AsiyeYaşargün 

Geriye bakmadan gideceğim; Kaybettiklerim ve hayal kırıklıklarım bakacak ardımdan, Ben ise ah vah etmeden, dudağımda kırık bir gülümsemeyle, Muhteşem dünyayı,yaşanır olmaktan çıkaranlara, Neler kaybettiklerini fısıldayacağım. Geride bıraktığım bir ömrün izini, Zaman silecek, anılar kaybolacak. Hatırlanacak olan ise, Daha iyi bir dünya için kurduğum hayaller olacak. Benden kalacaksa eğer, gerçek bir miras, İnsanın içindeki ışıktır, Gözlerde bir parıltı, Rüzgarın fısıldadığı bir umut, Ve doğan her yeni günün ilk ışığında, Yeniden can bulan bir sevda... 16 Kasım 2024 AsiyeYaşargün 

  Hasretin cam kırıkları gibi, Durur, batar, Kalbimin derinlerine. Nöbete durmuş hasret, İçten içe kanatır! Ne ilaç ne merhem, Geçmez bu illet. Geceler yokluğunda esir alır, Gözlerim tavana yoldaş. Zaman kurur sessizliğinde, Bekleyiş bir yara gibi açılır. Bir yıldız kayar, dilek susar, Umutsuzluğun yankısı kalır. AsiyeYaşargün