Asi Dizeler

  Şiir, ses ve resimdir Sesle, sözle, gözle yazılır Yansıtır geçmişi, bugünü Ülkenin, dünyanın gerçeğini Renkleri asla solmaz Hayatın özünde mayası Ve şairler ışık olsun Aydınlansın ortalık Saklanmasın karanlık Şairler önce insandır Doğayı, hayatı anlattılar Çizmekten, söylemekten korkmadılar Heybelerinde hep umut taşıdılar Ey cendereden süzülen direnç Hangi acı geçmedi bizden Kitap yakılan yıldan İnsan yakılan yıla geldik Ama sevmedik savaşları silahları Sevdik insanı insanlığı Merhaba gençler baharı adımlayan Doğa ve kadınlar Kâinatın kanlı sayfalarına inat Silinsin yeryüzünden öfke ve kin Son bulsun savaşlar büyüsün barış Yaşasın hayat yaşasın şiir                         AsiyeYaşargün                          21 Mart 2025  

  Ellerinde nasır, kucaklarında çocuk Her sabah yeni bir hayata uyanan kadınlar Kimi tarlada, kimi fabrikada Kimi kitapların satırlarında Bir isyan gibi büyür sessiz çığlıkları Bir umut gibi filizlenir hayalleri Kimi suskun, kimi en ön safta Ama hepsi dünyanın yükünü taşır omuzlarında Gözlerinde bin bir korku saklı Yıkılan dünyaları yeniden kuran Evlerin duvarlarını ören eller Özgürlüğü de inşa edecek bir gün Ve kimileri çocuktu daha Oyuncak yerine kına yaktılar avuçlarına Saçlarına kurdele yerine Kapanmaz yaralar dolandı Gelincik gibi solarak büyüdüler Ömürleri bir cümleyle mühürlendi Kadın kısmı önce eş sonra anne olur Peki ya çocuklukları Bazılarının adı hiç olmadı Sadece kız çocuğu diye anıldılar Okula gitmesi gereksiz görüldü Kalem yerine iplik kitap yerine tencere tutturuldu Yok sayıldılar susturuldular En küçük hayalleri bile günah sayıldı Ama unuttukları bir şey vardı Bir kadın sustuğunda bile bir başka kadın duyar Bugün onların günü sanılır Oys...

 Havada yağmur, yerde toprak kokusu Burnumda tüter ipek saçlarının buğusu Dallar cıvıldar kuşların neşesiyle Özletir seni, bu evin sensiz oluşu  Kulaklarımda yankılanır şen kahkahaların İşte bak, yine geldi ilkbahar aramızda Söyle sevgilim, sensiz geçen Bu kaçıncı bahar, bu kaçıncı yara Bahar gelir benim gözlerimde Solgun çiçekler açar Gökyüzü mavi ama içimi karanlık sarar Her yağmur damlasında sen düşersin aklıma Sensiz bir ömür geçer, ama hep eksik bir yanla 03 Mart 2024 AsiyeYaşargün 

  Bir başka ülkeye, bir başka denize, Düştüm içimde derin bir hüzne. Rüzgâr savruluyor soğuk bir öfkeyle, Gökyüzü gri, hep karanlık yine. Yağmur yağıyor, dinmiyor asla, Şehir gömülüyor kışın koynuna. Sokaklar ıslak, martılar suya, Boğulmuş sesler yankı bulsa. Burası yabancı, ben de öyle, Boşluk içimde tanıdık yine. Yağmur arınıp ferahlık verse, Sincaplar daldan dala koşsa ne? Güneş doğdu bir gün ansızın, Sonrası kayıp, hüsran bizim. Sokaklar sustu, dindi fısıltım, Yağmurda gizli, içimde sızım. Benim ülkem en güzeliydi, Öyle sanırdım, inanırdım her gün. Meğer düş olmadan da varmış güzellik, Bunu bilenler inşa etmiş bir dün. Balkonlarda çiçek, sofrada ekmek, İnsanlar mutlu, gözleri net. Telaşsız bir yaşam, kaygısız bir an, Biz de öyle olamaz mıydık zaman? Birileri ekmeği eşit bölseydi, Herkes doyardı, kırılmazdı bu yer. Ama nereye baksam, nereye dönsem, Yarım kalan yanım hep orada, bilesin. 12 Şubat 2025 AsiyeYaşargün 

Bugün, takvimlere sevgi günü olarak işlenmiş bir tarih. Ama gerçekte, bu günün anlamı, kapitalizmin ve burjuvazinin sevgiye dair çıkardığı seslerden başka bir şey değil. Kadınların öldürülmediği, tecavüz edilmediği, dövülmediği bir dünyada gerçek sevgi konuşulabilir. Ancak bu, egemen güçlerin şekillendirdiği erkeklik egosuyla bastırılmış cinsellik açlığını yansıtan toplumsal yapılar değişmediği sürece mümkün olmayacaktır. Bugün, bu yaygaraya ve tüketime odaklanmanın ne kadar manasız olduğunu bir kez daha hatırlatmalıyız. Sevgi sadece bir günde kutlanacak bir şey değil. Kadınlar, her gün öldürülmeden, şiddete uğramadan, sadece yaşama hakkı bulabilmeli. O yüzden, sevgi bizler için yalnızca bir gün değil, her an, her zaman yaşanmalıdır. Her gün sevdiğimizi değil, dünyayı da yüreğimize sığdırdığımız bir dünya kurmalıyız. AsiyeYaşargün 

Nazikçe dokun söze, incitme yüreği, Gül gibi sevgi korur en derini. Şiirle huzur bulur sevdanın izleri, Sessizce dokunur sevdanın özüne. Şiirsiz yaşam kurumuş ağaç, Susuz, kıraç, taşlı bir topraktır. Erişirsen erişilmeze, tut ve bırakma; Sevgi, can olur, heyecan katar her canlıya. Asiye yaşargün 

  Hava cehennem gibi sıcak, Kar diz boyu, yetmiyor soğutmaya havayı. Çığlıklar arşa yükseliyor, Ama kimse duymuyor seslerini. Odalar ölüm çığlığında, Alevler suya küskün bir öfkeyle. Ve kalpler... Kurumuş, esir düşmüş paranın soğuk ellerine. Hep Para, Hep Para Kül olmuş vicdanlar arasında, Bir çocuğun çığlığı yükselir hâlâ, "Anne, kurtar beni!" der, Ama yoktur bir el uzatan, çünkü… Hep para, hep para, Alevlerin içinde yankılanan bu. İnsan canı, bir rakamın ötesine geçmez, Kimin umurunda, bu sessizlik kimseyi sarsmaz. Hep Para, Hep Para Alevler yükseliyor, gökyüzü karanlık, Hangi canın bedeli bu sıcaklık? Hep para, hep para, İnsanlık çoktan kül oldu bu yangında. Denetimsiz ellerde kayboldu umutlar !.. 24 Ocak 2024 AsiyeYaşargün