Asi Dizeler

Poética Azahar Magazine’nin 142. sayısı çıktı. 142. Sayfasında “SENSİZ ÖKSÜZ” şiirimle yer almanın sevincini sizlerle paylaşmak istedim. 577 sayfadan oluşan bu değerli sayıda; 87 ülkeden, 1.400’den fazla şair ve 175 grafik sanatçısı yer alıyor. Avrupa’dan 33, Amerika’dan 22, Asya’dan 19, Afrika’dan 12 ve Okyanusya’dan 1 ülke olmak üzere, şiirin evrensel buluşmasına tanıklık ediyoruz. Şiirlerimin böylesine geniş ve küresel bir platformda okunacak olması benim için ayrıca büyük bir mutluluk ve gurur. Bu değerli oluşuma emeği geçen sevgili şair José Luis Rubio Zarzuela’ya gönülden teşekkürlerimi sunuyorum. Selam ve sevgilerimle.  

  Akşamın turuncu kızıllığı ufkun omuzlarına usulca yaslandı. Gün, son ışıklarını denizin avuçlarına bırakarak çekildi. Hava karardı, kararacak... Gümüşten bir hilal gibi yükselen ay, utangaç bir tebessümle Venüs'e göz kırptı. Venüs, akşamın koynuna düşen gümüş bir inciydi. Işığını denizin yüreğine serpti. Sanki gökyüzüyle deniz, sessiz bir sevda türküsü söylüyordu. Deniz derin bir ah çekti. Ayı da Venüs'ü de kollarına alıp seyre daldı. Hafif esen rüzgârın eşliğinde dalgalar emekleyerek sıra sıra kıyıya dokundu. Her dokunuş, kumlara yazılmış sessiz bir sevda mektubuydu. Ben de üçünü birden akşamın coşkusuyla seyre daldım. Doğanın açık seçik aşkına sulara sarılarak eşlik ettim. İçimde büyüyen huzur, yüreğime uzun zamandır uğramayan bir misafir gibi yerleşti. Ayın, Venüs'ün ve denizin büyüsünde içim tarifsiz bir mutlulukla doldu. Dilime o tanıdık ezgi usulca ilişti: "Çok güzelsin, çok... Çok özelsin, çok... Seni veren Allah'a şükürler ...

Başladı hasretin derin sancısı Sönmez oldu yüreğimin yangısı Bahçemde açıyor beyaz güller Sensiz geçiyor mevsimler günler Her sabah umudu düşürdüm yollara Belki bir haber gelir diye uzaklardan Gözlerim bekledi geçen onca yılı Hasret yazıldı gönlümün duvarlarına Kalbimde dinmedi yârin özlemi Ayrı ülkelerde hasret tüketti ömrümüzü Yıllar geçti gurbet girdi aramıza Sevgin eksilmedi geçen zamanla Bak kaç yıl oldu sarılamadı kollarımız Sen bensiz ben sensiz tükendi ömrümüz Bir gün kavuşur mu yarım kalan düşler Yoksa özlemekle mi tükenir ömürler AsiyeYaşargün 03 Temmuz 2026

 Azahar Şiir Dergisi'nin 141. sayısının yayımlandığını büyük bir mutlulukla öğrendim. Toplam 543 sayfadan oluşan bu özel sayıda, 84 ülkeden 1300'den fazla şair ve 168 grafik sanatçısı (32 Avrupalı, 22 Amerikalı, 21 Asyalı ve 9 Afrikalı) yer alıyor. Ben de "Gözlerin" adlı şiirimle derginin 143. sayfasında dünyanın farklı coğrafyalarından şairlerle aynı platformda buluşmanın gururunu ve mutluluğunu yaşıyorum. Bu değerli fırsatı bizlere sunan, edebiyatı ve kültürlerarası dostluğu destekleyen Sayın José Luis Rubio Zarzuela'ya içten minnet ve şükranlarımı sunuyorum. Emeği geçen herkese teşekkür ediyor, Azahar ailesinin başarılarının devamını diliyorum.

Aynaya yansıdı saçlarımdaki yorgun izler Ne zaman soldu kirpiklerimin rengi Bu ben miyim yoksa solan zaman mı Bir gün batımı uzunluğunda vefasız yıllar Gençliğimi elimden aldı arsız yıllar Bana bıraktı ağrıyan, sızlayan dizler ağırlaşan, yorgun, hantal kaslar Nerede kaldı koşar adım yürümeler Adımı bile unutur gibi gözlerimde dolaşan gölgeler tanımıyor artık beni Karışmış, eskimiş bir kumaş gibi yüzüm dokunsam dağılacak Çatlak bir aynanın parçalarında çoğalır gibiyim Ve her parçayı zaman sessizce çaldı Ve bana ahlar vahlar kaldı 25 Mart 2026 AsiyeYaşargün                  foto alıntıdır 

  KAYBOLAN ŞARKILAR Ayakkabıları boyundan büyük, gölgesi boyundan kısa, güneşten önce uyanmıştı. Bedeninden büyüktü elbise, küçüktü boğazına lokmalar. Koridorda asılı kalan sesler cıvata sesine döndü. Tebeşir tozu harçlara karıştı. Bir tel koptu içinden, makine seslerine karıştı, nakarat orada eksildi. Avuçlarına sıkıştı dünya, bir nohut kadar. Yılların izi yüzünde eksildi. Sabah uykuları yerinden söküldü, oyunlar yarıda kaldı. Rüzgâr bildiği ezgiyi şaşırdı, hiçbir şarkı tamamına varamadı.                      Asiye Yaşargün 

 Belçika’da yayımlanan uluslararası çok dilli ATUNIS dergisinin bu sayısında, “Çocukluğumun Ayak İzleri” adlı şiirime yer veren sevgili şair ve editör Agron Shele’ye gönülden teşekkür ediyorum. Selam ve sevgiler. ÇOCUKLUĞUMUN AYAK İZLERİ  Çocukluğumun ayak izlerini aradım puslu bir pencere camında Gözlerim usul usul dolaştı merdivenlerinden yuvarlanıp düştüğüm o eski evimizi Ne kuşların cıvıltısı değdi kulağıma ne kuzuların ince sesi çoban köpeğimiz duman yoktu ne kedilerin sokulgan miyavı ne avluda birbirine karışan çocuk gülüşleri Babamın güzel kızlarım deyişi bir rüzgâr gibi geçti içimden ne taze ekmek kokusu kalmıştı ne dumanı tüten ocak Anamın yağ tenekelerine dizdiği renk renk kasımpatıları çoktan yok olmuştu zamanın avuçlarında Kapı önündeki değirmen susmuş zeytin ağacı çekmiş gölgesini yerine beton büyümüş sessiz ve soğuk Tarlalarda yeşil yeşil ekinler yok okulum bir moloz yığınına dönmüş çocuk sesleri susmuş Zaman yavaşça silmiş izleri bir dozer gibi bir sızı gibi geç...