DÖRT MEVSİMİM

Bir gün çık gel

Yağmurlar altında,

Olsun sana kollarım şemsiye.

Gözlerimin yaşını silsin

İpek saçların.

Bir sabah, seher vakti,

Ilgıt ılgıt eserken yel,

Kokun uyandırsın

Tatlı uykumdan.

Bir daha uyursam eğer,

Aşkın çarpsın beni.

Gözlerinin kahvesi olsun

Sabah kahvem;

Yudum yudum içeyim

Yılların hasretini.

Kör kuyulara gömelim

Tüm acıları.

Ve bir gün,

Çık gel habersiz;

Beklediğimi bilerek,

Kollarım, kapım

Sonuna kadar açık.

Ayın altında,

Öksüz bir çocuk gibi

Yıldızları sayarken,

Kayan yıldızlardan

Dilek tutan,

Uzaklarda yol gözleyen,

Yılların hasretini

Kalbinde bir mühür gibi

Taşıyan çaresiz bir aşık

Bulacaksın.

Çık gel,

Hangi mevsim olursa olsun.

Yeter ki gel.

Yağmurda ya da karda,

Bir ilkbaharda papatyalar

Beyaz beyaz açmışken,

Buz tutmuş ellerimi

Isıtsın varlığın.

Yıllardır hasret kaldığım kokun

Sarsın burnumu.

İşte benim baharım,

Yazım, kışım, sonbaharım,

Dört mevsimim;

Gel de sen ol.

                09 Aralık 

            AsiyeYaşargün 

                 

                    

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. 

Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.