HASRET

 

Dalgalar sustu, izlerin silineli çok oldu,

Bir rüzgâr gibi geçtin yüreğimden.

Gecenin koynunda adını sayıklayan,

Kalbi iğnelenen bir ben kaldım geriye.

Zaman yavaşça çürüttü bekleyişimi,

Takvim her gün sensiz eksik yazdı.

Ne sesin döndü eski dalgalarla,

Ne de gözlerin doğdu sabahın ucunda.

Ne bir kuş konar bu kalbe, ne bir ot biter;

Kanadı kırık, dökük, umudu yorgun…

Ve ben, adını unutmamak için

İçimde bin defa seni kaybettim.

Gelsen, ne değişir ki şimdi?

Hasret öyle derin, öyle yerleşik ki…

Belki sadece susar kalbim biraz,

Belki gözlerim yeniden ağlamayı hatırlar.

                             27 Nisan 2025

                              AsiyeYaşargün